روزها میگذره و توش پره از خاطرات شیرین و زیبا. اما نکته جالب اینه که وقایع تلخ امروز هم وقتی که خاطره میشن شیرین جلوه میکنن. و این را میشه هرچیزی تعبیر کرد. من که این رو به این تعبیر میکنم که خدا دوسم داره و هر چی خیره واسم پیش میاد. خدایش خوبه آدم ایقد اعتماد به نفس داشته باشه هاا.

یکی نیس بگه بچه خیلی خودت را تحویل میگیریااا.آخه مگه کی هستی که خدا دوست داشته باشه. شما هر چی میخواید بگید اما من به میدونم که دوسم داره.

راستش امروز اومدم تا بگم دوباره میخوام بنویسم . آره از خاطراتم می خوام بگم. از زندگی که هر روز گذشتش امیدی هست واسه آینده.

آپ بعدی را ایشالا شنبه میذارم. خیلی دوستون دارم.بای

راسیاتش همیشه از اون موقعی که یاد گرفتم دفتر خاطراتدرست کنم و خاطره بنویسم تنها همدرد دلم دفتر خاطراتم بود روی بعضی از صفحاتش اونقد در حال نوشتن اشک میذیختم که صفحه تر میشد. اما خیلی وقته که با نوشتن تو اون دفترم قهر کردم و شروع کردم به نوشتن روی این صفحه وبلاگم. اما اینجا نمیشه به اون بی پروایی که اونجا می نوشتم نوشت. چون ما انسانیم و می بایست هیچکس جر اون خالق از تمام زندگیمون خبردار نشه و گرنه باید همیشه منتظر یه روز باشیم که از پشت خنجر بخوریم.

بگذریم اصلاْ نمیدونم اینا چیه که دارم مینویسم. حقیقتش ابنه که امروز تو دانشگاهمون امتحان دکترا داشتیم. حالا اینکه من چیطور امتحان دادم یا نه مخم نیس. چون چند سالی میشه که به این موضوع پی بردم که اون بالایی خیر و صلاحم را بهتر از خودم میدونه و هیچکس را از تقدیر فراری نیست.

امروز چیزی که نظرم را جلب کرد پدر و مادرهای پیری بودن که همراه بچه هاشون اومده بودن. و همواره در حال ذکر گفتن بودن. راستش همشون مطمئناْ این پدر و مادرها همونهایی بودند که حداقل ۸ یا ۹ سال پیش هم همین کار را کرده بودند و خوب. راستش فکر کنم اونها اینقد در موفقیت بچه هاشون غرق شده بودن که حتی فکر کنم تو این دوران رشدبچه هاشون فرصت نکرده بودن خودشون و تو آینه نگاه کنن و متوجه اون گرد پیری روی چهرشون بشن.  نمیدونم اما فکر کنم اونا دیگه یادشون رفته که یه روز همه ی تلاششون را می کردن که به چیزهایی برسن که دوس دارن. فکر کنم اونها دیگه خودشون رو تو وجود بچه هاشون گم کردن. و چقدر دیدن این صحنه ها لذتبخش و نگران کننده است.  

یکی از این اتفاقا چیزی بود که واسه من تو ۱۳ بدر امسال اتفاق افتاد. راستش خالم ازم خواست که چند تا از سوالای ریاضی نازنین رو حل کنم. همین طوری که حل کردم یه دفعه به سوال جذرش رسیدم و اون جا بود که فهمیدم به به نازنین کلاس ۲ راهنمایی است. یاد ۷  سال پیش افتادم. یاد ۱۳ بدر ۷ سال پیش که به من پیشنهاد شد که برم  و به یه بنده خدایی ریاضی ۲ راهنمایی درس بدم. یادش بخیر چه روز خوبی بود. اون روز اولین روزی بود که من میتونستم خودم رو حس کنم.    

اما ای کاش هیچ وقت دفاع نمی کردم. راستش خوب بود خیلی خوش گذشت و همه چیز همونطوری که می خواستم پیش رفت اما نمیدونم چرا نتیجه اونی شد که نمی خواستمش. این جاست که باید گفت تقدیر رو یکی دیگه رقم می زنه و هر چی ما تلاش کنیم باز در برابر تصمیم از پیش گرفته شده تسلیم هستیم. بازم مثه همیشه باید بگم بی خیالش و خدا را شکر کنم.   

راسیاتش دیگه به روزهایی رسیدم که احساس می کنم کم کم قراره مورد حمله قرار بگیرم. واسه همین باید واسه دفاع آماده شم. کاری که خیلی ازش می ترسم.

آره گلهای من باید کم کم این پایان نامه رو تموم کنم و دفاع کنم. دیگه فکر کنم تا همین جاشم خیلی مزاحم همدانشگاهیای عزیزم بودم. پس یه مدتی چیزی نمینویسم. البته می دونم که همه خوشحال می شن. چون چرت و پرت های من ارزش خوندن نداشت و نداره. تو این مدت اگه سعادتی بود به وبلاگهاتون سر می زنم و شاهکارهایتون را می بینم پس از آپ هایتان بی خبرم نسازید.

واسم دعا کنید. همتون ( چه آقا و چه خانوم) خیلی آقایید. دوستون دارم. فعلاْ خداحافظ.  

خیلی وقت بود از خودم ننوشته بودم. آخه باورتون نمیشه حتی وقت اینکه به خودم فکر کنم را هم بعضی موقع ها ندارم حالا بی خیال.

راستش الان ساعت 7 شب است و من تو آزمایشگاهمون نشستم. البته میشه گفت تو سایت کامپیوترمون و مثه همیشه همدم تنهایی هام که لپ تاپم باشه جلومه و داریم با هم حال می کنیم. آره می خوام براتون بگم از اون چیزایی که تازگی ها داره به مخم می رسه و بدجور زندگیمو قروقاطی کرده.

تا حالا به این موضوع فکر کردید که ما چرا هیچ وقت از زندگیمون لذت نمی بریم. چون به ما یاد دادن که همیشه واسه رسیدن به آینده بهتر تلاش کنیم و بجنگیم. اما آیا تا حالا به این موضوع فکر کردیم که حال ما آینده گذشتمون بوده که ما بخاطرش خیلی سختی کشیدیم. چرا ما هیچ وقت ترمز نمی کنیم به هر کجا می رسیم باز هم چون می خواهیم آینده را بسازیم بازم شروع به تلاش می کنیم. آره این اون چیزی است که حسابی ریختتم به هم. ما فقط به گذشته و آینده فکر می کنیم و حال در این بین قربانی میشه. به گذشته نگاه می کنیم واسه اینکه دلیل شکست و پیروزی هامون را پیدا کنیم و به آینده هم همیشه فکر می کنیم چون به خیال خودمون می خواهیم یه زندگی خوبی در آینده داشته باشیم.

آره اون روز داشتم گذشتم را مرور می کردم از اون روزی که پام را گذاشتم کلاس اول. از همون موقع فهمیدم اینجایی که بهش می گن مدرسه جای من نیست که نیست. آخه خدایش ساعت 7 صبح پاشی که چی بشه. می خوای درس بخونی؟ می خوام 100 سال درس نخونم اگه قراره ساعت 7 پاشم. اما خوب به امید اینکه هفته بعد ظهری می شم می رفتم مدرسه. همیشه از مشق متنفر بودم اما به این امید که تو راهنمایی همش تموم میشه مشق می نوشتم. اومدم راهنمایی دیدم مشق عوض شد اسمش شد تمرین. اما همون مشق بود تازه بیشترشم کرده بودن. گفتیم دیگه دبیرستان همش تمومه. آخه همه ی قوم و خویشامون تو دبیرستان که بودن حال و صفا می کردن. اما اونجا هم دردم برطرف نشد تازه تحقیقم بهش اضافه شد. اونجا بود که فهمیدم حسابی خودم رو گول زدم و اشتباه کردم. اما دیگه کار از کار گذشته بود و از اون موقع  به امید رسیدن به آینده بهتر درس می خوندم. اون موقع ها بابام دلش می خواست من دکتر شم. اما خدایش یه روز رفتم سر کلاس زیست، از اول کلاس تا آخرش با پام زدم زیر صندلی رفیق جلوییم. تا اینکه کلاس تموم شد. خوشحال رفتم کتاب بچه ها را گرفتم ببینم چقدر معلم درس داده. دیدم به به این همه وقت فقط 3 صفحه درس داده. از اونجا بود که از زیست و تجربی متنفر شدم. فرداشم رفتم زیست را حذف کردم. خوب از حالا دیگه قرار شده بود من مهندس شم و برم رشته ریاضی. خوب رفتم رشته ریاضی. مثله ... درس خوندم تا مهندسی برق سیراز قبول شدم. اون موقع تنها آزروم این بود که برم دانشگاه و یه مهندس شم و برم سرکار. اما وقتی که رفتم داخل، همه امیدم شد فوق قبول شدن. دوباره بدبختی هام شروع شد. خوب بعدش فوق لیسانس برقم قبول شدم. الان ترم 5 هستم. دارم قاط می زنم دیگه. همه می گن باید امتحان بدم دکتری قبول شم. اما آخه دیگه این یکی از من ساخته شده نیس. من تا همینجاشم نمیدونم چی جوری اومدم. من که دو تا املای کلاس اول ابتدایی 14 و 15 شدم من که معدل کلاس اول ابتداییم هم 20 نشده تا همینجاشم زیادی اومدم.

میخام ترمز کنم، می خوام به حال فکر کنم. حالی که 23 سال آینده ام بود و بخاطرش خیلی جنگیدم. می خوام از این عمرم استفاده کنم. می خوام حس کنم منم زنده ام و می تونم زندگی کنم. می خوام یه رباط نباشم که کنترلم دست خودم نباشه. اما حقیقتش می دونید چیه. من آدم شدنی نیستم چون هنوز خودمم را هم نتونستم راضی کنم که ترمز را فشار بدم و همینجا همه چی رو تموتم کنم. و فکرم نمی کنم بتونم ترمز کنم. آخه می دونید چیه. فکر می کنم ترمزی وجود نداره. همه ی ما این مسیر زندگی را بدون لذت بردن باید طی کنیم تا آخرش یه روز با مردن ترمز کنیم.

                                            حوالی سال 1230 ه.ش:

مرد: دختره‌ء خير نديده! من تا نكشمت راحت نميشم! اصلا" اگه نكشمت خودم كشته ميشم!

زن: آقا ، حالا يه غلطی كرد! شما بگذر. نامحرم كه تو خونه مون نبوده. حالا اين بنده خدا يه بار بلند خنديده!

مرد: بلند خنديده؟! اين اگه الان جلوشو نگيرم لابد پس فردا ميخواد بره بقالی ماست بخره! همش تقصير توئه كه درست تربيتش نكردی. نخير نميشه. بايد بكشمش!

(بالاخره با صحبتهای زن ، مرد خونه از خر شيطون پياده می‌شه و دختر گناهكارشو می‌بخشه!)

زن: آقا خدا سايهء شما رو هيچوقت از سر ما كم نكنه.

نيم قرن بعد ، سال 1280:

مرد: واسه من می‌خوای بری مدرسه درس بخونی؟! می‌كشمت تا برات درس عبرت بشه! يه بار كه مردی ديگه جرات نمی‌كنی از اين حرفا بزنی! تو غلط كردی! تقصير من بود كه گذاشتم اين ضعيفه بهت قرآن خوندن ياد بده! حالا چی؟

زن: آقا ، آروم باشين. يه وقت قلبتون خدای نكرده می‌گيره‌ها! شكر خورد. ديگه از اين شكرها نمی‌خوره. قول ميده!

مرد (با نعره حمله می‌كنه طرف دخترش): من بايد بكشمت! تا نكشمت آروم نميشم! خودت بيای خودتو تسليم كنی بدون درد می‌كشمت!

زن: وای آقا تو رو خدا از خونش بگذرين. منو به جای اون بكشين!

(بالاخره با صحبتهای زن ، مرد خونه از خر شيطون پياده می‌شه و دختر گناهكارشو می‌بخشه!)

زن: خدا شما رو تا ابد واسهء ما نگه داره.

يك قرن بعد از اولين رويداد ، سال 1330:

مرد (بعد از گرفتن كمی زهر چشم و شكستن چند تا كاسه كوزه!): چی؟! دانشسرا؟! (همون دانشگاه خودمون). دخترهء چشم سفيد حالا می‌خوای بری دانشسرا؟! می‌خوای سر منو زير ننگ كنی؟ مردم از فردا نميگن آقا رضا غيرتت كو؟! فاسد شدی برا من؟ شيكمتو سورفه (سفره) می‌كنم!

زن: آقا ، تو رو خدا خودتونو كنترل كنين. خدای نكرده يه وخ (وقت) سكته می‌كنين!

مرد: چی ميگی ززززززن؟! من اگه اينو امشب نكشم ديگه فردا نمی‌تونم جلوی اين فسادو بگيرم! يه دانشسرايی نشونت بدم كه خودت كيف كنی!

(بالاخره با صحبتهای زن ، مرد خونه از خر شيطون پياده می‌شه و دختر گناهكارشو می بخشه!)

زن: آقا الهی صد سال سايه تون بالای سر ما باشه.

حوالی سال 1360:

فرياد مرد خونه تا هفت خونه اونطرف تر ميرسه كه: بله؟! ميخواد بره سر كار؟! يعنی من ديگه انقدر بی غيرت و بدبخت شدم كه دخترم بره سر كار و پول بياره تو خونه؟! پس من اينجا هويجم؟! مگه اينكه برای اين بی آبرويی از روی نعش من رد بشی!

زن: حالا تو عصبانی نشو. اين بچه س نميفهمه. دوستاش يادش دادن اين حرفا رو! چند روز ديگه يادش ميره. ببخشش. خدا تو رو برای ما حفظ كنه.

همين چند سال پيش ، سال 1380:

مرد: كجا؟! می‌خوای با تكپوش (از اين مانتو خيلی آستين كوتاها كه نيم متر هم پارچه نبردن و مثل جليقه نجات پستی بلندی پيدا می‌كنن!) و شلوارك (از اين شلوار خيلی برموداها!) بری بيرون؟! می‌كشمت! من ، تو رو ، می‌كشم!

زن: ای آقا ، خودتو ناراحت نكن بابا. الان ديگه همه همينطورين! (شما بخونيد اكثرا")

مرد: من اينطوری نيستم! اين امروز كه اينجوری باشه لابد فردا ميخواد نوبل صلح هم از دست اجنبی بگيره! دختر ، لااقل يه كم اون شلوارو پائين‌تر بكش كه زانوتو بپوشونه! نه ، نه ، نمی‌خواد! بدتر شد! همون بالا ببنديش بهتره!

زن: مرد خدا عمرت بده كه دركش كردی!

چند سال بعد ، سال 1390:

مرد: آخه خانم اين چه وضعيه؟ روزی كه اومدی خواستگاری گفتم نميخوام زنم اين ريختی لباس بپوشه ، گفتی دورهء اين امل بازيها تموم شده ، گفتم چشم! تمام خونه و املاكم رو هم كه برای مهريه به نامت كردم. حق طلاق رو هم كه ازم گرفتی. حالا ميگی بشينم توی خونه بچه داری كنم؟!

زن: عزيزم مگه چه اشكالی داره؟ مگه تو ماهی چقدر حقوق ميگيری؟ تمام حقوقت هم كه برای كرايه تاكسی و خرج ناهارت و مهدكودك بچه و بنزين و جريمهء ماشين ميره! حالا اگه بشينی توی خونه و از بچه نگهداری كنی هم خرجمون كم ميشه هم بچه عقده ای نميشه! آفرين عزيزم. من دارم با دوستام ميرم باشگاه بولينگ! خدا سايه ت رو فعلا" رو سر ما نگه داره!

چند سال بعد ، سال 1400:

دختر: چی؟! چی گفتی؟! دارم بهت ميگم ، ماشين بی ماشين! همين كه گفتم. من با الكس قرار دارم ماشينم می‌خوام. می‌خوای بری بيرون پياده برو!

زن: دخترم ، حالا بابات يه غلطی كرد! تو اعصاب خودتو خراب نكن. لاك ناخنت می‌پره! آروم باش عزيزم. رنگ موهات يه وقت كدر می‌شه! اوه مامی ، باباتم قول می‌ده ديگه از اين حرفا نزنه!

(بالاخره با صحبتهای زن ، دختر خونه از خر شيطون پياده می‌شه و بابای گناهكارشو می‌بخشه!)

زن: عزيزم خدا نگهت داره كه باباتو بخشيدی!

دو قرن بعد از اولين رويداد ، سال 1430:

زن: عزيزم تو كه انقدر فسيل نبودی! مثلا" بين دوستات به روشن فكری و عدالت معروفی. آخه چه اشكالی داره؟ اينهمه سال ما زنها بچه دار شديم و به دنيا آورديمشون ، حالا با اين علم جديد و تكنولوژی پيشرفته چند وقتی هم شما مردها از اين كارا بكنين! اصلا" مگه نمی گفتی جد بزرگت هميشه می گفته: چه مردی بود كز زنی كم بود؟

مرد: پس لااقل بذار بيمارستان و جنس و اسم بچه رو خودم انتخاب كنم!

زن: ديگه پررو نشو هر چی هيچی بهت نميگم!

نه ماه بعد وقتی مرد بچه بغل از بيمارستان به خونه مياد زن با عشوه ميگه: مرد من ، يعنی سايهء تو تا به دنيا آوردن چند تا بچهء ديگه بالای سر ماست؟

آينده ای نه چندان دور ، سال 1450:

چند تا مرد دور همديگه نشستن و در حالی كه سبزی پاك ميكنن آهسته و در گوشی مشغول بحث هستن: آره... ميگن هدف اين جنبش بازگردوندن حق و حقوق ضايع شدهء مردهاست!

- حق با جمشيده... ببينين اين زنها چقدر از ما سوء استفاده ميكنن! تا وقتی خونهء بابامون هستيم كه بايد آشپزی و بچه داری و خياطی ياد بگيريم و توسری بخوريم! بعدشم بدون مشورت با ما زنمون ميدن و زنمون هم استثمارمون ميكنه!

- خدا كنه اين حركت به يه جايی برسه. ميگن وكيل اون مرده كه زير كتكهای زنش جون داده به رای دادگاه كه زنه رو تبرئه كرده اعتراض كرده! دمش گرم.

- آره... خب داشتم می گفتم... اسم اين جنبش سيبيليسمه و اعلاميه هاش هر شب ........

در اين هنگام به علت ورود خانم يكی از مردها ، بحث به زياد بودن خاك و علف هرزه قاطی سبزی ها كشيده ميشه!

زن: زود باشين تمومش كنين ديگه! چقدر فس ميزنين! اوی ، درست تميز كن! من نميدونم اين سايهء لعنتی شما تا كی ميخواد روی زندگی ما بمونه؟!

حوالی سال 1530 ه.ش:

راديوی سراسری ، موج تله پاتی (صدای يه خانم): با اعلام ساعت نه شب شما خانمهای عزيز را در جريان آخرين اخبار دنيا قرار ميدهم. به گزارش خبرگزاری بانوپرس ، دقايقی قبل سايهء آخرين نمونهء بازمانده از جنس مرد از روی كرهء زمين محو شد! پس از پايان عمر اين موجود از گونهء مردها ، از اين پس نام و تصوير اين مخلوقات را فقط در وب پيج های تاريخی و باستان شناسی می توانيد رويت نماييد. ساعت نه و پانزده دقيقه با خبرهای جديدی در خدمت شما بانوان محترم خواهم بود. دينگ دينگ

خواب دیدم قیامت شده است. هرقومی را داخل چاله‏ای عظیم انداخته و بر سرهر چاله نگهبانانی گرز به دست گمارده بودند الا چاله‏ی ایرانیان. خود را به عبید زاکانی رساندم و پرسیدم: عبید این چه حکایت است که بر ما اعتماد کرده نگهبان نگمارده‏اند؟
گفت: می‌دانند که به خود چنان مشغول شویم که ندانیم در چاهیم یا چاله. خواستم بپرسم: اگر باشد در میان ما کسی که بداند و عزم بالا رفتن کند.

نپرسیده گفت: گر کسی از ما، فیلش یاد هندوستان کند خود بهتر از هر نگهبانی لنگش کشیم و به تهِ چاله باز گردانیم.

روزی روزگاری تاجر ثروتمندی بود که 4 زن داشت . زن چهارم را از همه بیشتر دوست داشت و او را مدام با جواهرات گران قیمت و غذاهای خوشمزه پذیرایی می کرد. بسیار مراقبش بود و تنها بهترین چیزها را به او می داد.

زن سومش را هم خیلی دوست داشت و به او افتخار میکرد . پیش دوستهایش اورا برای جلوه گری می برد گرچه واهمه شدیدی داشت که روزی او با مردی دیگر برود و تنهایش بگذارد
واقعیت این است که او زن دومش را هم بسیار دوست می داشت . او زنی بسیار مهربان بود که دائما نگران و مراقب مرد بود . مرد در هر مشکلی به او پناه می برد و او نیز به تاجر کمک می کرد تا گره کارش را بگشاید و از مخمصه بیرون بیاید.

اما زن اول مرد ، زنی بسیار وفادار و توانا که در حقیقت عامل اصلی ثروتمند شدن او و موفق بودنش در زندگی بود ، اصلا مورد توجه مرد نبود . با اینکه از صمیم قلب عاشق شوهرش بود اما مرد تاجر به ندرت وجود او را در خانه ای که تمام کارهایش با او بود حس می کرد و تقریبا هیچ توجهی به او نداشت.
روزی مرد احساس مریضی کرد و قبل از آنکه دیر شود فهمید که به زودی خواهد مرد. به دارایی زیاد و زندگی مرفه خود اندیشید و با خود گفت :

" من اکنون 4 زن دارم ، اما اگر بمیرم دیگر هیچ کسی را نخواهم داشت ، چه تنها و بیچاره خواهم شد !"

بنابرین تصمیم گرفت با زنانش حرف بزند و برای تنهاییش فکری بکند . اول از همه سراغ زن چهارم رفت و گفت :

" من تورا از همه بیشتر دوست دارم و از همه بیشتر به تو توجه کرده ام و انواع راحتی ها را برایت فراهم آورده ام ، حالا در برابر این همه محبت من آیا در مرگ با من همراه می شوی تا تنها نمانم؟"
زن به سرعت گفت :" هرگز" همین یک کلمه و مرد را رها کرد.

ناچاربا قلبی که به شدت شکسته بود نزد زن سوم رفت و گفت :

" من در زندگی ترا بسیار دوست داشتم آیا در این سفر همراه من خواهی آمد؟"
زن گفت :" البته که نه! زندگی در اینجا بسیار خوب است . تازه من بعد از تو می خواهم دوباره ازدواج کنم و بیشتر خوش باشم " قلب مرد یخ کرد.

مرد تاجر به زن دوم رو آورد و گفت :

" تو همیشه به من کمک کرده ای . این بار هم به کمکت نیاز شدیدی دارم شاید از همیشه بیشتر ، می توانی در مرگ همراه من باشی؟"

زن گفت :" این بار با دفعات دیگر فرق دارد . من نهایتا می توانم تا گورستان همراه جسم بی جان تو بیایم اما در مرگ ،...متاسفم!" گویی صاعقه ای به قلب مرد آتش زد.

در همین حین صدایی او را به خود آورد :

" من با تو می مانم ، هرجا که بروی" تاجر نگاهش کرد ، زن اول بود که پوست و استخوان شده بود ، انگار سوء تغذیه بیمارش کرده باشد .غم سراسر وجودش را تیره و ناخوش کرده بود و هیچ زیبایی و نشاطی برایش باقی نمانده بود . تاجر سرش را به زیر انداخت و آرام گفت :" باید آن روزهایی که می توانستم به تو توجه میکردم و مراقبت بودم ..."

در حقیقت همه ما چهار زن داریم !

الف : زن چهارم که بدن ماست . مهم نیست چقدر زمان و پول صرف زیبا کردن او بکنی وقت مرگ ، اول از همه او ترا ترک می کند.

ب: زن سوم که دارایی های ماست . هرچقدر هم برایت عزیز باشند وقتی بمیری به دست دیگران خواهد افتاد.

ج : زن دوم که خانواده و دوستان ما هستند . هر چقدر هم صمیمی و عزیز باشند ، وقت مردن نهایتا تا سر مزارت کنارت خواهند ماند.

د: زن اول که روح ماست. غالبا به آن بی توجهیم و تمام وقت خود را صرف تن و پول و دوست می کنیم . او ضامن توانمندی های ماست اما ما ضعیف و درمانده رهایش کرده ایم تا روزی که قرار است همراه ما باشد اما دیگر هیچ قدرت و توانی برایش باقی نمانده است.